คุณกวีสีน้ำค้าง [Live in Bangkok]

          เมื่อช่วงปี 2001-2002 ตอนที่ฉันยังเป็นละอ่อน ม.ต้น วัยขบเผาะเหมาะแก่การล่อลวง  สมัยนั้นอินเตอร์เนตเริ่มเป็นที่นิยม และสมัยนั้นก็ไม่ได้มีอะไรให้เล่นมากมาย  นอกจากเว็บไซต์ดังๆ ไม่กี่เว็บแล้วก็โปรแกรมแชตรุ่นคุณปู่อย่าง ICQ หรือไม่ก็ PIRCH IRC

          ฉันซึ่งมีมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศไหนจะพ้นเรื่องหาเพื่อนใหม่ล่ะคะพี่น้อง โปรแกรม PIRCH นี่แหละใช่เลย แต่เอ๊ะ.. คุยกะคนไทยไปๆมาๆ มันจ้องแต่จะหลอกกุไปฟันลูกเดียวว่ะค่ะ  ฉะนั้นฉันเลยตัดสินใจโกอินเตอร์แม่งเลย (ฮา)

          ปรากฏว่ายิงหนังสติ๊กโป้งเดียว (กุยิงปืนไม่เป็นค่ะ) ได้นกมาสามรัง รังที่หนึ่งคือได้หนีจากไอ้พวกไทยแท้หวังฟัน รังที่สองคือได้ฝึกภาษาอังกฤษ และรังที่สามคือได้เพื่อนชาวต่างชาติมาอีกเป็นฝูง

          และหนึ่งในฝูงนั้นน่ะ.. คือไอ้คนที่เล่าถึงข้างต้นน่ะแหละค่ะ  มันชื่อ “อาลี” อายุมากกว่าฉันสองปี

          ฉันกับอาลีเจอกันช่วงบอลโลก 2002 ที่เกาหลีใต้เป็นเจ้าภาพค่ะ  แล้วคุณคิดว่าเด็กสองคนที่ไม่ได้มีภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่มันจะมีปัญญาถกกันเรื่องการเมืองระหว่างประเทศกันไหมคะคะ ฉะนั้นท็อปปิคแรก ๆ ของเราคือเรื่องบอล!!!

          เด็กผู้หญิงชาวไทยอายุ 13 กับเด็กผู้ชายอายุ 15 ชาวตุรกีคุยเรื่องฟุตบอลกันเป็นภาษาอังกฤษ แล้วมันเข้าใจกันได้ไงวะคะเนี่ยะ (จนถึงทุกวันนี้ยังงงตัวเองอยู่)

          เอาเป็นว่าเราคุยกันรู้เรื่องก็แล้วกัน คุยกันจนตกลงกันเป็นแฟนในเนต (ฮา.. เด็ก ๆ เล่นกันอย่าคิดมาก) ถ้าเป็นสมัยนี้ก็คงประมาณกิ๊กกันว่างั้นเหอะ ส่งของขวัญให้กัน ส่ง SMS หากัน ยิงเบอร์ข้ามประเทศหากันสนุกสนาน

          อาลีเคยโทรข้ามประเทศมาหาด้วยนะเออ  ถ้าเป็นสมัยนี้คงเป็นเรื่องธรรมดา  แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนไอ้การที่เด็กอายุ 14 มีกิ๊กต่างชาติที่รู้จักกันในเนตโทรข้ามประเทศมาหาเนี่ยะ มันน่าปลื้มน้อยอยู่ซะเมื่อไหร่

          แต่ก็นั่นแหละ ในที่สุดแล้วเราก็เลิกกิ๊กกัน ฉันบอกอาลีด้วยเหตุผลง่ายๆ (ที่อาลีบอกว่าทำใจยาก) ว่า.. ฉันรู้ว่าเรารักกันแต่ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้หรอกตัดใจซะเหอะเธอ!!!

          ดังนั้นอาลี (ในตอนนั้น) ก็ชีช้ำไปตามระเบียบ  หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างกลับไปมีชีวิตปกติก็คือไปคบ (ก็เป็นแฟนน่ะแหละ) กับคนบนโลกความเป็นจริงของตัวเอง  แต่ยังเป็นเพื่อนกันคุยกันตลอดนะ

          นี่เห็นมั้ย..  ใครบอกว่าเลิกกิ๊กกันแล้วเป็นเพื่อนกันไม่ได้ล่ะก็ฉันเถียงขาดใจ  มันขึ้นอยู่กับว่าคนสองคนจะยอมรับสถานภาพใหม่ของตัวเองได้หรือเปล่าต่างหาก

          ที่ผ่านมาไม่ว่าฉันจะไปอยู่ที่ไหนเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม แต่เพราะเราสองคนโตขึ้น มีภาระหน้าที่มากขึ้นทำให้เราเจอกันน้อยลง แต่ทุกครั้งที่เจอกันเราไม่ได้คุยกันน้อยลงหรือบ้าน้อยลงเลยซักนิดเดียว (เอ๊ะยังไง? 55+)

          ที่ผ่านมาไม่นานนี้อาลีเพิ่งเลิกกับแฟนชาวตุรกีที่คบกันมา 4 ปีค่ะ มาเพ้อรำพันคร่ำครวญเสียยืดยาว ปกติแล้วฉันไม่ใช่คนแสนดีที่ชอบปลอบใจเพื่อนเท่าไรเพราะว่ากลัวจะพูดไม่ถูกหูไอ้คนเสียใจ แต่วันนั้นไม่รู้วิญญาณเซนต์เทเรซ่าเข้าสิงหรืออย่างไรก็ไม่ทราบฉันปลอบใจมันไปมากกว่าที่มันคร่ำครวญประมาณสามกระบุงโกย

          แต่ตอนฉันเกิดเรื่องอกหักรักสามเส้าที่ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง อาลีนี่แหละที่เป็นคนฟังฉันคร่ำครวญ แถมยังคงคุยอยู่เป็นเพื่อนฉันจนแน่ใจว่าฉันไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ เพื่อนคนไทยฉันยังไม่มีใครทำอย่างมันเลยค่ะ อย่างมากก็ปลอบใจแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรผู้ชายมีอีกเยอะ เมิงไม่เห็นต้องไปแคร์มันเลย”

          แต่อาลีบอกว่า.. “ความรักก็เป็นอย่างนี้แหละ เรื่องที่เราไปรักเขาแล้วเขาไม่รักเรามีบ่อยไป แต่ไอว่ายูเป็นคนดีสักวันยูจะพบคนที่ยูรักเขาและเขารักยูจริง ๆ”

          อื้อหือ.. แม่งซึ้งไม่มีคำบรรยายค่ะเพื่อน ยินดีจ้าดนัก!! (เป็นภาษาเหนือแปลว่า ขอบคุณมากๆ!!)

          แต่อย่านึกว่าอาลีเป็นคนซึ้งนะคะ  ลองมาดูบทสนทนาตัวอย่างซักสองสามบท..

ฉัน : อาลี  ไออยากกินซูชิว่ะ

หรือ..

ฉัน : อาลี ไอต้องไปทำกับข้าวแล้วนะ น้องไอหิวข้าว

ฉัน : you are such a ... (ไม่รู้จะด่าว่าอะไรให้สาสม แอร๊ยยย.. ถามแบบนี้แม่งอยากมีเรื่องเหรอคะไอ้แขกขาว  ตอนนี้มีบริษัทไหนเปิดบริการสาดน้ำกรดข้ามประเทศมั้ยวะคะ? )

หรือไม่อยู่ ๆ ก็โผล่มาว่า..

“ยูๆ ผู้หญิงเค้าชอบดูหนังโป๊กันมั้ยวะ?”

หรือไม่ก็ประเด็นฮาร์ดคอว์..

“ทำไมยูไม่เชื่อว่ามีพระเจ้าล่ะ?” 

คือ.. เมิงจะให้กุเทศน์ธรรมจักรกัปวัตนสูตรเป็นภาษาอังกฤษจนกว่าเมิงมีดวงตาเห็นธรรมใช่มั้ยคะ? ไอ้เพื่อนจวยนี่!!

และเรื่องอื่น ๆ อีกกว่าสองล้านเจ็ดสิบแปดหมื่นเรื่อง..

          แต่ถึงอย่างนั้นก็เหอะ.. อาลีก็เป็นเพื่อนที่ฉันสนิทมากและรักมากคนนึง เรื่องที่ฉันเล่าให้ใครฟังไม่ได้ ฉันกลับเต็มใจที่จะเล่าให้เขาฟังและเขารับฟังอย่างใส่ใจทุกครั้ง  ในขณะเดียวกันฉันก็เข้าถึงบางมุมในจิตใจลึก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้บุคลิกที่สนุกสนานร่าเริงของเขา

          เราสองคนต่างคิดว่ามันคล้าย ๆ ปาฏิหาริย์ที่เราได้รู้จักกันทั้งที่อยู่ห่างกันเกือบครึ่งโลก และคบกันมาได้นานขนาดนี้  เราไม่เคยพบกันแต่กลับมีความรู้สึกผูกพันกันอย่างอธิบายไม่ถูก

          และตั้งแต่เมื่อเจ็ดปีก่อนจนถึงทุกวันนี้.. อาลียังคงบอกฉันอย่างเชื่อมั่นในประโยคเดิมว่า..

“เราสองคนต้องได้เจอกัน”

          และฉันก็หวังไว้สุดหัวใจว่าจะเป็นเช่นนั้น :)