(กลอนสุภาพ กลบทนาคเกี้ยวกระหวัด)
ใจรอนรอนถอนฤทัยสุดไกลห่าง
ห่างไกลแสนสุดจะค้นในหนทาง
ทางหนนี้ที่ลาร้างนัยน์พร่างพราย
พรายพร่างน้ำตาร่วงในทรวงอก
อกทรวงไหนไม่ช้ำฟกเหมือนอกพ่าย
พ่ายอกมอดวอดด้วยรักมักมลาย
มลายแม้แพ้มิได้จนใจเมิน
เมินใจเจ็บเหน็บหนาวเราลาร้าง
ร้างลารักหักใจวางให้ห่างเหิน
เหินห่างหวนป่วนปั่นใจไกลเหลือเกิน
เกินเหลือกว่ากลับมาเดินไกลเกินไป
ไปเกินกว่าจะกลับหลังมายั้งหยุด
หยุดยั้งแม้นหทัยสุดจะหยุดไหว
ไหวหยุดจิตคิดทบทวนหวนโหยใจ
ใจโหยหากว่าสิ่งใดคือใจนาง
"เมยานี"
๑๖ มีนาคม ๒๕๔๘
edit @ 2005/05/11 12:43:40
edit @ 2006/10/05 18:06:00

#1 By มดส้มจ่อย (58.9.246.60) on 2005-05-21 10:53